Safety Not Guaranteed (2012)

Σκηνοθεσία: Collin Trevorrow
Σενάριο: Derek Connolly
Πρωταγωνιστούν: Aubrey Plaza, Jake Johnson, Mark Duplass, Karan Soni
Διάρκεια: 82 λεπτά

Ελληνικός τίτλος: H ασφάλεια σας δεν είναι εγγυημένη

Η Darius (Aubrey Plaza, που συμπαθώ απίστευτα από το Parks and Recreation) είναι μια νεαρή τύπισσα, αρκετά κουλ και αρκετά εσωστρεφής. Μια τυπική πρωταγωνίστρια ταινίας δηλαδή. Στο περιοδικό που δουλεύει σαν intern, ένας άλλος τύπος, ο Jeff (Jake Johnson, από το New Girl) προτείνει να γραφτεί άρθρο για κάποιον που έχει βγάλει αγγελία ψάχνοντας να βρει συνεργάτη για το ταξίδι στο χρόνο που ετοιμάζει -χωρίς να εγγυάται την ασφάλεια του φυσικά. Η boss αποφασίζει να δεχτεί το άρθρο και ο Jeff διαλέγει σαν βοηθούς του –γιατί είναι και τεμπέλης- την Darius (φυσικά) και έναν Ινδό φλώρο, τον Arnau (Karan Soni). Και έτσι έχουμε τους τρεις από τους 4 πρωταγωνιστές μας. Τον ωραιοπαθή, την κουλοσνομπ-άουτοβδιςγουορλντ τύπισσα και τον φλωρούμπα παρθένο, μια παρέα με άτομα απ’ όλες τις κλίκες. Πρωτοτυπίες.

Οι τρεις τους λοιπόν, ταξιδεύουν σε μια παραθαλάσσια πόλη για να βρουν τον τύπο που έχει βγάλει την αγγελία και να μάθουν την ιστορία του. Εκεί λοιπόν, ενώ ο Jeff εκμεταλλεύεται την περίσταση και προσπαθεί να τα ξαναβρεί με τον πρώτο του εφηβικό έρωτα, γνωρίζουμε και τον Kenneth (Mark Duplass, από το League, πολλές σειρές μάλλον βλέπει ο casting director). Ο Kenneth είναι ο απόμακρος, ίσως τρελός και γενικά παρεξηγημένος από τον υπόλοιπο κόσμο χρονοταξιδευτής, ο οποίος υποστηρίζει πως έχει σχεδόν τελειώσει τη κατασκευή της μηχανής του χρόνου και τον καταδιώκουν ‘κάποιοι’. Η Darius τον προσεγγίζει  προκειμένου να κάνει την δουλειά της και αυτός διστακτικά, διστακτικά αρχίζει να την εμπιστεύεται..

Ακολουθεί περαιτέρω 'ανάλυση' (spoilers) και το trailer.

Η ταινία αν και ενδιαφέρουσα έως αυτό το σημείο, είναι πολύ αργήηηη.. Και το λέω εγώ, που καλύτερο πράγμα δεν έχω από τις αργές ταινίες. Αλλά όταν φτάνεις στην μίση ώρα (από τις σύνολο της μίας ώρας και 20 λεπτών), ξέρεις πως κάτι δεν πάει λάθος. Παρ’ όλ’ αυτά έχει ενδιαφέρον ακόμα.

Γενικά,  αν και σε αρκετές σκηνές υπήρχαν πολύ όμορφα πλάνα και εικόνες, ενώ η ταινία συνοδεύεται με ωραία μουσική καθ’ όλη τη διάρκεια της (έπαιξε και ένα αναπάντεχο Brick by Brick των Arctic Monkeys), για μένα δεν έσωσε την μη ενδιαφέρουσα ιστορία. Ας αιτιολογήσω:

Παρόλο που αρχικά φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα, από πλοκή και μόνο, τελικά δεν έλεγε και πολλά και το ένα κλισέ διαδεχόταν το άλλο. Η κοπέλα που ποτέ δεν έχει αγαπήσει, αρχίζει και γνωρίζει την αγάπη, έστω τον έρωτα, μέσω του ημιτρελαμένου Kenneth. O κουλ τύπος που τα χει όλα ξεκαθαρισμένα στη ζωή του, μαθαίνει και αυτός το μάθημα του για την ομορφιά, την αγάπη και γενικά τη ζωή, ενώ διδάσκει και στον φλώρο φίλο μας πώς να ‘ζει’, βοηθώντας τον να ξεπαρθενιαστεί. Ο Kenneth τελικά, αν και έχει πει τα ψεματάκια του, αποδεικνύεται πως δεν είναι τόσο τρελός αλλά όντως έχει φτιάξει μια χρονοταξιδιωτική μηχανή και όντως τον καταδιώκουν. Η Darius τον ‘προδίδει’, αλλά τελικά η αγάπη τους είναι πιο βαθιά ή κάτι και φεύγουν μαζί στο χρόνο. Για μένα.. το απόλυτο ξενέρωμα. Ακόμα και αν δεν μαθαίνουμε ποτέ αν έγινε ποτέ το ταξίδι και μόνο που υπήρξε η τελευταία σκηνή χάλασε ο,τιδήποτε μου ‘χε, έστω και λίγο, αρέσει ως τότε.

Το κεντρικό θέμα αυτής της ταινίας είναι ο έρωτας, η αγάπη και οι κίνδυνοι που μπορεί να  κρύβουν. Και πως όντως η ασφάλεια δεν είναι εγγυημένη. Κανείς από τους ήρωες δεν μπήκε στο ‘παιχνίδι του έρωτα’ ξέροντας πως θα βγει κερδισμένος, απλά ρίσκαραν και κέρδισαν ή έχασαν.

Αν δεν ήταν και η Aubrey Plaza –που ακόμα κι αυτή δε με ξετρέλανε γιατί ήταν λίγο ‘πεζή’ σε κάτι φάσεις-, ένα guest της επίσης αγαπημένης μου Kristen Bell και η γενικά ωραία ατμόσφαιρα της ταινίας, θα έλεγα πως ήταν έως και λίγο κακή.. Όι, ντάξει, όχι κακή. Αλλά τίποτα το ιδιαίτερο! Και πιστεύω φταίει το γεγονός πως πήραν ένα ωραίο θέμα και το χάλασαν. Και εκνευρίζομαι με κάτι τέτοια. (Ποτέ όμως δε θα ξενερώσω τόσο όσο στο Wristcutters: A Love Story, που ξέρω ‘γω έχουν από τις καλύτερες υποθέσεις στον κόσμο –ειδική διάσταση για αυτούς που έχουν πεθάνει από αυτοκτονία!!- και είναι από τις μεγαλύτερες αποτυχίες που ‘χω δει. Αυτό δηλαδή!)

Αυτά. 

Y.Γ. Γράφω λίγο σαν πεντάχρονο μπροστά στην Ειρήνη, αλλά ιτς δε μπεστ αι καν ντου! Ειδικά πρώτο άρθρο του μπλογκ. Με γεια μας, με χαρά μας, αφήστε σχόλιο όσοι το ‘χετε δει. Όσοι δεν το ‘χετε, δείτε το αν θέλετε μια ανάλαφρη 1μιση ώρα. Καλά είναι!